دو سرور زینب

دو خورشید جهان آرا

دو قرص ماه دو اختر

دو آزاده دو دلداده دو رزمنده دو هم سنگر

دو شایسته  دو وارسته د و دوردانه دو ریحانه دو نور نور در دیده

دو روح روح در پیکر

دو یاس ارغوانی نه بگو دو  ایه قران

دو یوسف نه دو اسماعیل از یک قهرمان حاجر

کشیده شانه بر مو شست صورت از گلاب عرش

گرفته چون دو قرآن دخت زهرا هر دو را در بر

به سر شور و به رخ اشک وبه کف تیغ و به دل اتش

به سیرت سیرته قاسم

به صورت صورته اکبر

منای کربلا گر دیده محو این دو قربانی

نوای نینوا از نایشان بر گنبده اخضر

گرفته دستشان را برده با خود زینب کبری

که قربانی کند در مقدم ثار اله اکبر

بگفت ای جان جان دو فرزندم به قربانت

تو ابراهیمی و اینان دو اسماعیل ای سرور

دو اسماعیل نه دو ذبح کوچک ن دو قربانی قبول درگهت کن

منتی بگذار بر خواهر

اگر اذنم دهی اینک به دست خود  بگردانم دو فرزند عزیز خویش را

دور علی اصغر

امید زینب است ای افتاب دامن زهرا

که افتد این دو قرص ماه را بر خاک راهت سر

سفارش کرده عبدالله جعفر بر من  ای  مولا که این دو شاخه ی را گل

کنم در مقدمت پرپر

به اذن یوسف زهرا دو ماه زینب کبری

درخشیدند در میدان

چو خورشید فلک گستر

فلک در آتش غیرت ملک در وادی حیرت

که رو اورده در میدان دو حیدر یا دو پیغمبر

یکی میگفت  دو خورشید از گردون شده نازل

یکی گفتا دو مه تابید

یا دو اسمان اختر

ندا دادند ما دو شیر زاده ایم

زینب را که باشد جده ما فاطمه

صدیقه اطهر

پیمبر جد و زهرا جده و مادر بود زینب

حسین بن علی خال و پدر عبداله جعفر

خروشیدند همچون شیر با شمشیر

یک لحظه دو حیدر حمله ور گشتند بر

دریایی  از لشکر

تو گفتی در احد تابید دو بدر جهان آرا

ویا دو حیدر کرار رو آورده در خیبر

ز آب تیغ هر یک آتشی می ریخت در میدان

که گفتی شعله خشم خدا پیچیده  محشر

چو آتش بر فلک فریاد میرفت از دل دشمن

چو باران بر زمین میریخت دست و پا و چشم و سر

چرا ناله زدی

ز هم پاشیده چون پیراهن از هم

هردو اعضاشان

ز بس بر جسمشان بنشست زخم نیزه وخنجر

به خاک افتاد جسمشان چون آیه  قران

دریغ از ما زیر دست و پا دو سوره ی کوثر

چو بشنید از حرم فریادشان رو یوسف زهرا

به سرعت امد و بگرفت همچین جانشان را در بر

دریغا دو همای عشق در آغوش ثارالله

همای روحشان از موج خون در آسمان  زد پر

چو دید از قتلگه  آرند دو سرو خونین را

درون خیمه زینب  گشت پنهان با دو چشم تر

نهان شد در حرم کو را نبیند یوسف زهرا

مبادا چشم حق گردد خجل زان مهربان مادر

بیا لیلا تماشا کن مقام و صبر زینب را

که در یک لحظه داده در ره دین دو علی اکبر

دمند و باز دم اند

شبیه باز دم و دم همیشه پشت همن

قسم به عشق قسم

برای یاری ارباب خویش هم قسن اند

قدم قدم در رزم

دو رد پا که نه انگار رد یک قدمند

اگر چه بی حرمند ولیکن این دو برادر مدافع حرمند

واین غم ………

ولی به کرب وبلا ابن ملجم است

دو تا دو اکبر زینب

رسیده اند به خیمه

به محضر زینب

وقبطه می خوردند رباب ونجمه

دو تایی به لشکر زینب

برای گفتن حق

دو پله خم شده در پای منبر زینب

پسر نگو اصلا بگو به این دو برادر دو قنبر زینب

بگو به جبراییل دو ایه است در این دشت کوثر زینیب

شده رجز هاشان به غیر نام علی نام مادر زینب

شکسته سرهاشان  که سرشکته نگردد برادر زینب

چقدر تیر زدند به این دو ظاهرا اما به پیکر زینب

فشار خنجرشان اثر گذاشته اما به حنجر زینب

دو اکبر زینب شدند اخر سر  چند اصغر زینب

که گفته یک سر بود سه تا سرن به نیزه برابر زینب

نه پیش مادرشان که رفته است به بالا نیزه ها سرشان

شدند چون اکبر تمام دشت پر است از تمام پیکرشان

چه خوب شد زینب به وقت مرگ نبود است در برابرشان

و خوب شد دختر نبودند و نبوده است فکر معجرشان

قمرامون برا تو این همه اختر برا من

پسرامون برا تو هر چی که دختر برا من

اه و ناله برا من طفل سه ساله برا من

وقت غارت برا من زخم جسارت برا من

جنگ اینجا برا تو سنگ های اینجا برا من

جنگ کوفه برا تو سنگ های کوفه برا من

تو خیمه هنوز من سرلشکرتم

بی تاب لب خشک اصغرتم

من خواهرتم جای مادرتم

من دختر شاه خیبر شکنم

من اینه ی زهرا و حسنم

اون کس که برا تو میمیره منم